Bir Mum diğerini yakmak için kullanıldığında hiçbirşey kaybetmez..

Yaşamınız hep güçlüklerle dolu olacak. Olduğu kadar çok kabullenip her şeye karşın mutlu olmaya karar vermek en iyisi.

Uzun bir süre yaşam yeni başlayacak sandım. Gerçek yaşam.

Fakat yolda hep bir engel vardı, bitirilecek bir iş, aşılması gereken bir sıkıntı, tanınacak bir zaman, ödenecek bir fatura.

Sonra başlayacaktı yaşam.

Sonunda anladım, bu engeller yaşamın kendisi idi.

Bu bakış açısı, benim mutluluğa bir yol olmadığını anlamama yardımcı oldu.

YOL mutluluğun kendisi idi.

Yani, her anın tadını çıkarın.

Mutlu olmaya karar vermek için, okulun bitmesini, okula geri dönmeyi, beş kilo kaybetmeyi, beş kilo almayı, işe başlamayı, evlenmeyi, Cuma gecesini, Pazar sabahını, bir araba yenilemeyi, ev ipoteğinizin bitmesini, ilkbaharı, yazı, sonbaharı, kışı, ayın birini yada on beşini, radyo melodinizin çalınmasını, ölmeyi yada yeniden doğmayı beklemeyin.

Mutluluk bir yolculuktur, bir varış noktası değil.

Mutlu olmak için en iyi zaman... ŞİMDİ!

Anı yaşayın ve doya-doya tadını çıkarın.

Şimdi aşağıdaki soruları düşünüp yanıtlamaya çalışın.

1: Dünyadaki en zengin 5 kişinin adını söyleyin.

2: En son seçilen 5 Dünya Güzelinin adlarını söyleyin

3: Son 10 Nobel ödülünü kimler kazandı.

4: En iyi erkek oyuncu Oscar ödülünü en son hangi

10 oyuncu aldı.

Yapamadınız mı? Zor değil mi?

Tasalanmayın, hiç kimse bunları anımsamıyor.

Alkışlar söner!

Ödüller tozlanır!

Kazananlar çabuk unutulur.

Şimdi da şu soruları yanıtlayın:

1: Eğitiminize katkıda bulunan 3 öğretmeninizin 

adını söyleyin.

2: Gerektiğinde yanınızda olmuş 3 dostunuzun adını

söyleyin.

3: Size özel olduğunuzu hissettiren birkaç kişi

düşünün.

4: Birlikte zaman geçirmek istediğiniz 5 kişinin

adını söyleyin.

Yapabildiniz mi? Daha kolay değil mi?

Yaşamınızda anlamı olan kişiler, <<en iyi>> olarak dereceye girmiş, en çok ödülleri kazananlar değil...

Sizi seven, sizi gözeten, ne olursa olsun yanınızda olanlar.

Bir an düşünün.

Yaşam çok kısa!

Ya siz, hangi listedensiniz? Bilmiyor musunuz?

Bir süre önce, Seatle Olimpiyatlarında, zekaca veya vücutça engelli dokuz atlet, 100 metrelik bir yarışın başlama noktasında duruyorlardı.

Tabanca atıldı ve yarış başladı. Hepsi koşmuyordu, ama herkes katılmak ve kazanmak istedi.

Üçlü gruplar şeklinde koşuyorlardı. Bir çocuk takıldı ve düştü, bir iki yuvarlandı ve ağlamaya başladı.

Diğer sekizi onun ağladığını duydu.

Yavaşlayıp arkalarına baktılar.

Durdular ve geri geldiler... Hepsi de...

Down's Sendromu hastası bir kız, çocuğun yanına oturdu, sarıldı ve sordu: ‘'Şimdi kendini daha iyi hissediyor musun?''

Sonra, dokuzu birlikte omuz omuza bitiş çizgisine yürüdü.

Kalabalık atağa kalktı ve alkışladı. Alkışlar uzun süre devam etti...

Bu olaya tanık olanlar hala bunu anlatıyor.

Niçin?

Çünkü yüreğimizin derinliklerinde hepimiz biliyoruz ki, yaşamda en önemli şey kendimiz için kazanmanın ötesindedir.

Yaşamdaki en önemli şey diğerlerinin kazanmalarına yardım etmektir. Bu yavaşlayıp kendi yarışımızı değiştirmek anlamına gelse bile.

Bir mum diğerini yakmak için kullanıldığında hiçbir şey kaybetmez.

Iskender Smokin